همونی که همه دوست دارن من باشن؛ مرجع تقلیدش ماییم:
در نظریه میل تقلیدی رنه ژیرار، انسانها هیچوقت مستقیم چیزی را نمیخواهند؛ آنها از خواستهی دیگران کپی میکنند. وقتی کسی ادعا میکند همه دوست دارند جای او باشند، در واقع دارد یک حلقهی بازخورد از میل اجتماعی میسازد: هرچه بیشتر تکرار شود، باورپذیرتر میشود. این همان مکانیزم ساخت «سلبریتی» قبل از وجود دوربین است؛ جایگاه مرجعیت اجتماعی با اجرای مداوم «مطلوب بودن» تثبیت میشود، نه با اثبات آن.
راهکار:
این متن روی لبهی طنز و خودشیفتگی بازی میکند؛ میتوانی همین ایده را به یک قالب محتوایی تبدیل کنی: یک سری پست با عنوان «از مرجع تقلیدها بشنوید» که در آن واکنشهای اغراقآمیز به این ادعا را اجرا میکنی. این کار هم لحن شاخ را حفظ میکند، هم تعامل مخاطب را بالا میبرد.