مرهم ندادن

زخم تو را به هیچ مرهمی نمی‌دهم؛ شعری از دلتنگی و کین:

از دید روان‌شناسی، خودداری از ترمیم زخم عاطفی گاهی نوعی «دلبستگی به رنج» است؛ همان مکانیزمی که مغز برای حفظ یک رابطه مهم حتی اگر سمی باشد، فعال می‌کند. تحقیقات نشان داده ترشح دوپامین در انتظار التیام‌بخشی از سوی معشوق، همان مسیر اعتیاد را طی می‌کند. سؤال برای شما: آیا این شعر بیشتر از عشق می‌گوید یا از قدرت طلبی؟

راهکار:

این بیت انگار از جایی می‌آید که زخم برایت هویت شده – نه‌خواستن مرهم یعنی نمی‌خواهی درمان شوی چون درمان یعنی فراموشی. شاید جای این جمله می‌توانستی بنویسی: «زخم‌ات را پناه می‌دهم» تا تناقض عشق و درد را تیزتر کند.