آب نمک نپاش، مرهم بده؛ خواهشِ عاشقانه:
در علم زخم، آبنمک یک ضدعفونیکننده است؛ اما نه هر آبنمکی. سلولهای ایمنی بدن ما با آنزیم MPO مادهای به نام هیپوکلرو اسید میسازند؛ همان ترکیب اصلی وایتکس رقیق که باکتریها را میکشد. یعنی بدن خودش یک کارخانه تولید «ضدعفونیکننده» است. مرهم واقعی هم باید غلظتش با بافت هماهنگ باشد؛ کم و زیادش اثر معکوس دارد. آیا زخمهای روحی هم دقیقاً به همین تنظیم ظریف نیاز دارند؟
راهکار:
این جمله یک گفتوگوی نیمهکاره است؛ در ادامه بنویس طرف مقابل چه پاسخی میدهد: مرهم را کنار زخم میگذارد یا باز آب نمک میپاشد؟ همین چرخش، پست را به یک داستان کامل تبدیل میکند.