وقتی فکر میکنی مرهمی اما زخمی:
یکی از جالبترین پدیدههای روانشناسی به نام «ناهماهنگی شناختی» اینجاست: ما ترجیح میدهیم یک رابطهی آسیبزا را به اشتباه شیرین تفسیر کنیم تا اینکه بپذیریم انتخاب اشتباهی داشتیم. تحقیقات نشون داده مغز در این مواقع دوپامین ترشح میکنه تا از واقعیت فرار کنه. این «مرحم دردی» که توی جملهات گفتی دقیقاً همون توهم شیرینیه که ذهن برای بقا میسازه. سوالی که پیش میاد: چقدر حاضریم برای حقیقت، اون توهم رو بشکنیم؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک ناامیدی عمیق برآمده. شاید یک نگاه جالب این باشد: گاهی آدمها نه زخماند و نه مرحم، فقط آینهای از انتظارات خودمان. پس شاید وقتش رسیده که به جای دنبال مرهم گشتن، خودت برای زخمهایت طبیب شوی.