مرگ تدریجی خانه

مرگ خانه‌ها در غیاب ساکنان؛ اشاره‌ای به قلب برای زندگی:

در روان‌شناسی محیطی، پدیده‌ای به نام «غم غیاب مکان» وجود دارد: خانه‌های خالی، حتی اگر سالم باشند، به دلیل فروپاشی «اکوسیستم خردِ توجه» ساکنان سریع‌تر فرسوده می‌شوند. جالب است که قلب انسان میدان الکترومغناطیسی‌ای تولید می‌کند که از دیوارها فراتر می‌رود؛ شاید شاعر به همین انرژی نامرئی اشاره داشت. آیا خانه‌ها بدون ضربان قلب ما چیزی جز اسکلتی بی‌جان هستند؟

راهکار:

این جمله را می‌توان از زاویه‌ای تازه دید: خانه‌ها نه با سقف و دیوار، که با تپش قلب ساکنانشان زنده‌اند. شاید هر بار دل‌شکسته می‌شویم، خانه‌ای در جایی از جهان بی‌ساکن می‌ماند و فرو می‌پاشد. اشاره به قلب، یادآوری این است که عشق و توجه، خشت و ملات واقعی هر مأمنی هستند.