مرگ رفیق در شعر

وقتی عزرائیل زانو می‌زند: روایت مرگ یک رفیق:

مغز انسان برای رویدادهای خشونت‌بار «حافظهٔ فلاش‌مانند» می‌سازد: آمیگدال با ترشح نوراپی‌نفرین، جزئیات را برای همیشه حک می‌کند. به همین دلیل تصویر زانوی عزرائیل و رد اشک خشک روی گونه، پس از این همه سال هنوز برایت مثل یک اسلاید زنده است. این ماندگاری، ترفند مغز برای بقاست، نه ضعف تو. اگر یک لحظهٔ تلخ تو هم از این جنس است، چه جزئیاتی هنوز جلوی چشمت زنده است؟

راهکار:

این ثبت تلخ نشان می‌دهد که «اشک خشک» روی گونهٔ رفیق، مرگ روحش را پیش از مرگ جسم رقم زده بود. شاید کل ماجرا نه یک فقدان، که بیداری از توهم رفاقتی از قبل مرده است؛ همین زاویه می‌تواند سوژهٔ یک شعر بلندتر، بدون گرفتار شدن در چرخهٔ انتقام باشد.