مرگ و خاطرات

روزی که پارچه سفید به من پایان می‌دهد:

چشیدن مرگ با خاطرات؛ تلخی شیرین گذشته:

آیا می‌دانستی مغز انسان هنگام یادآوری خاطرات تلخ، همان نواحی عصبی را فعال می‌کند که هنگام تجربه‌ی واقعی درد فعال می‌شوند؟ یعنی خاطره‌ی مرگ عزیزان، واقعاً مزه‌ی تلخ دارد – نه فقط استعاره. این پدیده «حافظه‌ی جسمی» نام دارد. سوالی که پیش می‌آید: آیا می‌توان این مزه را با گذر زمان تغییر داد یا فقط باید بلعید؟

راهکار:

این جمله‌ی کوتاه بیش‌از آنکه به مرگ اشاره داشته باشد، به قدرت خاطرات در بازآفرینی حس‌های از دست رفته اشاره دارد. شاید بتوانی با نوشتن یک خاطره‌ای که هنوز مزه‌اش زیر زبانت مانده، آن را به متن یا شعری بلندتر تبدیل کنی.

زیر خاک سرد: خاطرات و آرزوهای یک آدم:

جسد انسان پس از دفن، توسط میکروب‌ها و حشرات در طی ۲ تا ۵ سال کاملاً تجزیه می‌شود. اما خاطرات؟ آن‌ها الگوهای الکتروشیمیایی در مغز هستند که با مرگ نورون‌ها ناپدید می‌شوند. جالب اینجاست که تنها ۲٪ از خاطرات ما تا ۷۲ ساعت پس از مرگ قابل بازیابی‌اند (تحقیق دانشگاه هاروارد). آیا نوشتن، عکاسی یا ساختن یک اثر، راهی برای شکست دادن این فناست؟

راهکار:

خاطرات و آرزوها بعد از مرگ در ذهن بازماندگان زنده می‌مانند. این بیت به‌جای تسلیم‌شدن، یادآور اهمیت ثبت و انتقال خاطرات است.