مرگ و بی‌معنایی

ته دوندگی‌ها: آرامش قبر منتظر ماست:

تحقیقات نوروساینس نشان می‌دهد مغز انسان در حالت پیش‌فرض (Default Mode Network) مدام به مفاهیم مرگ و فناپذیری فکر می‌کند. این شبکه همان جایی است که معنا و هدف زندگی را می‌سازد. آیا این آگاهی از پایان، به دوندگی‌هایمان جهت می‌دهد یا فقط خستگی‌شان را یادآور می‌شود؟

راهکار:

شاید آرامش واقعی نه در انتهای راه، که در خودِ لحظه‌های دوندگی پنهان است.