روزی که از ما خبری نیست؛ تلخی فراموشی:
آیا میدانستی مغز انسان برای فراموشی طراحی شده نه یادآوری؟ هر خاطرهای که بازیابی نشود، طی چند هفته توسط پروتئینهای «دپرسین» تضعیف میشود. حتی خاطرات ‹بزرگ› مثل نام پدر بزرگها بعد از دو نسل از DNA فرهنگی پاک میشوند. این بیت دقیقاً به «مرگ دوم» اشاره دارد: مرگ خاطره. چه چیزی میتواند نامت را بعد از تو زنده نگه دارد؟
راهکار:
این بیت تلخ یادآور حقیقت زیستشناختی «مرگ اجتماعی» است: بسیاری از انسانها ظرف چند نسل از حافظه جمعی محو میشوند. شاید بتوانی با خلق یک اثر ماندگار – یک شعر، یک داستان یا حتی یک عکس – این چرخه را بشکنی.