غرق شدن در دریا یا چشمهای عشق؟:
جالب است بدانید که بر اساس نظریهٔ دلبستگی بالبی، انسانها در روابط عاطفی عمیق همان مدارهای عصبی بقا را فعال میکنند که در مواجهه با خطر فیزیکی. وقتی کسی را عمیقاً دوست دارید، مغز شما همان مواد شیمیایی ترس و وابستگی را ترشح میکند که در لحظهٔ غرق شدن در آب. یعنی از نظر نورولوژیکی، غرق شدن در عشق و غرق شدن در دریا تفاوت آنچنانی ندارند. سوال برای شما: آیا تا به حال حس کردید که عشق میتواند به همان اندازهای که زندگی میبخشد، نابودتان کند؟
راهکار:
این استعاره رو میشه از زاویهٔ عصبشناسی هم نگاه کرد: وقتی عاشق میشیم، بخشهایی از مغز که مسئول ارزیابی منطقی خطر هستن غیرفعال میشن. پس غرق شدن در چشم کسی دقیقاً مثل غرق شدن در دریاست، فقط با یک واکنش شیمیایی متفاوت.