مرگ تدریجی دلخوشی‌ها: چرا شادی‌ها کم‌رنگ می‌شوند؟:
آیا می‌دانستی مغز انسان برای بقا طراحی شده، نه برای شادی؟ پدیده‌ای به نام «نقص منفی‌گرایی» باعث می‌شود خاطرات بد قوی‌تر از خاطرات خوب ثبت شوند. حتی یک تجربهٔ منفی می‌تواند اثر پنج تجربهٔ مثبت را خنثی کند. این یعنی «بوی دلخوشی» از نظر عصبی محکوم به محو شدن تدریجی است، مگر اینکه آگاهانه آن را تقویت کنیم. سؤال: آیا می‌توان با عمدی کردن شادی، این روند مرگ را معکوس کرد؟
راهکار:
این بیت به‌خوبی فرسایش تدریجی شادی را تصویر می‌کشد. اگر به‌دنبال بازسازی آن دلخوشی‌ها هستی، می‌توانی یک «دفتر خاطرات شادی» راه بیندازی: هر روز یک لحظهٔ کوچک که بوی خوشی داشت را یادداشت کن، حتی اگر فقط یک جرعه چای گرم باشد. این کار به مغزت یاد می‌دهد دوباره آن بوها را تشخیص دهد.