مرگ بدون خداحافظی

مرگ بی‌خداحافظی و آرزوهای ناتمام:

در روان‌شناسی «اثر زایگارنیک» می‌گوید ذهن کارها و حرف‌های ناتمام را بیشتر از تمام‌شده‌ها نگه می‌دارد؛ به همین دلیل مرگ بی‌خداحافظی و آرزوهای باقی‌مانده مثل زخمی باز در حافظه می‌مانند. تحقیق برونی ویر روی بیماران پایان عمر نشان داد حسرت‌ها بیشتر درباره نگرش‌ها و نگفته‌هاست تا کارهای نکرده. اگر قرار بود فقط یک جمله را ناتمام نگذاری، کدام بود؟

راهکار:

این جمله مرگ را نه پایان، بلکه آینه‌ای می‌بیند که فهرست آرزوهای باز را نشان می‌دهد. اگر هر آرزو پنجره‌ای نیمه‌باز باشد، خداحافظی همیشه یک لحظه مشخص نیست؛ می‌تواند در همین امروز، در یک تماس کوتاه یا انجام کاری کوچک، بی‌صدا اتفاق بیفتد.