شکرگزاری برای زندگیای که مرگش بیاهمیت نیست:
دانشمندان میگویند انسانها تنها موجوداتی هستند که از مرگ آگاهاند و این آگاهی باعث ایجاد «اضطراب وجودی» میشود. جالب اینجاست که برای کاهش این اضطراب، مغز روش «جاودانگی نمادین» را انتخاب میکند: یعنی خلق چیزهایی که فراتر از عمر ما بمانند – از هنر گرفته تا یک خاطره خوب. آیا واقعاً ارزش زندگی در تعداد «اخجون»هایی است که دیگران میگویند، یا در کیفیت لحظههایی که خودت تجربه میکنی؟
راهکار:
اگر میخواهی مرگت برای دیگران فقط یک خبر معمولی نباشد، هر روز یک کار کوچک اما تأثیرگذار انجام بده: مثلاً یک لبخند صادقانه، کمک بیچشمداشت، یا نوشتن یک جمله الهامبخش برای دیگران.