سیب نیوتن و درسی که بشریت از انسانیت نگرفت:
داستان سیب نیوتن روایتِ برساختهی ولتر است؛ نیوتن فقط گفته بود در ۱۶۶۶ سیبی افتاد و او را به فکر انداخت. در مقابل، «روانبیحسی آماری» پاول اسلوویک نشان میدهد با افزایش قربانیان، همدلی کاهش مییابد: یک مرگ تراژدی است، میلیونها مرگ آمار. آیا مغز ما برای انسانیتِ انبوه تکامل نیافته؟
راهکار:
بازقالببندی: احتمالاً ذهن ما عدد بزرگ را خنثی میکند. هر بار آماری از مرگ دیدی، آن را به یک نام، یک چهره، یک شهر و یک رؤیای نصفهکاره ترجمه کن. مغز برای «یک» ساخته شده؛ انسانیت وقتی زنده میماند که میلیون را دوباره به «یک»ها بشکند، نه اینکه بخواهد میلیون را یکجا حس کند.