کاش فصل آغوش یار جای امتحانات بود:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد آغوش ۲۰ ثانیهای اکسیتوسین آزاد میکند و کورتیزول استرس را بهطور قابل توجهی کاهش میدهد؛ یعنی مغز آغوش را بهعنوان «پایان تهدید» ثبت میکند، نه فرار از مسئولیت. جالب است که حتی تصور یک آغوش امن هم میتواند فعالیت آمیگدال را کم کند. سوال اینجاست: اگر امتحان، نوازش بود، باز هم از آن فرار میکردیم؟
راهکار:
ایده را میتوان به یک چالش بامزه تبدیل کرد: از مخاطبان بپرسید اگر فصل آغوش یار بود، کدام ماههای تقویم را مردود میشدند و چه جایزهای در پایان آن در انتظارشان بود؟