مردن برای چشای یار

مث من کی می‌سوزه پای تو؛ شعر عاشقانه فداکاری:

در روان‌شناسی، عشق رمانتیک اولیه مدار پاداش مغز را مانند کوکائین فعال می‌کند؛ fMRI نشان داده ناحیه تگمنتوم شکمی و هسته اکومبنس هنگام دیدن تصویر معشوق، نورون‌های دوپامینرژیک را آتش می‌کنند. جالب‌تر این‌که ایثار افراطی در عشق با کاهش فعالیت قشر پیش‌پیشانی میانی همراه است؛ همان بخشی که قضاوت و خودمراقبتی را تنظیم می‌کند. به همین دلیل «مردن برای چشای تو» در مغز عاشق، فقط یک استعاره نیست.

راهکار:

این دو پرسش بلاغی بیشتر از آنکه سنجش فداکاری باشند، آینهای برای دیدن «منِ عاشقِ فداکار» در ذهن گوینده‌اند. عشق سالم به‌جای سوختن یک‌طرفه، مدار مراقبت متقابل را فعال می‌کند؛ همان شعله را می‌توان به «با هم نسوختن و ساختن» بدل کرد.