آیا گریه برای غم کافی نیست؟:
جالب است بدانید از دید عصبشناسی، گریهٔ واقعی (با اشک احساسی) حاوی هورمونهای استرس زا مثل پرولاکتین و ACTH است که با خارج شدنشان از بدن، فشار روانی کاهش مییابد. برعکس، باور «مرد گریه نمیکند» یک قرارداد اجتماعی قرن نوزدهمی است و در جوامع پیشاصنعی، مردان در سوگها آزادانه میگریستند. پس شاید «باید مرد» یعنی پذیرش آسیبپذیری. سوالی که پیش میآید: آیا واقعاً گریه ناکافی است، یا جامعه آن را ناکافی جلوه داده؟
راهکار:
تحقیقات نشان میدهد سرکوب گریه سطح کورتیزول (هورمون استرس) را بالا میبرد. شاید «مرد بودن» یعنی اجازه دادن به خود برای احساس کردن، نه پنهان کردن. پیشنهاد میکنم یک دفترچهٔ احساسات داشته باشی و هر روز سه خط بنویسی؛ این کار به پردازش غم کمک میکند.