وقتی مراحل عمر تمام می‌شود؛ فقط زندگی می‌ماند:
نظریه «انتخاب اجتماعی-هیجانی» نشان می‌دهد وقتی زمان را محدود ادراک می‌کنیم، مغز اولویت را از شبکه‌های گسترده به معنا و صمیمیت تغییر می‌دهد. پارادوکس عمر همین است: عبور از مراحل، اغلب اولین اجازه را برای «زندگی کردن» می‌دهد؛ چون انتظارات بیرونی سبک‌تر و انتخاب‌های درونی شفاف‌تر می‌شوند. کدام انتظار بیرونی را کنار می‌گذارید تا زندگی بماند؟
راهکار:
این عبارت مرگ را پایان زندگی نمی‌بیند؛ آن را پایان نقش‌ها و مراحل می‌داند. اگر «زندگی» را لایه‌ای بعد از وظیفه‌ها ببینیم، پرسش عوض می‌شود: نه «چه چیزهایی از دست رفت؟» بلکه «از این پس چه چیزهایی را فقط برای خودم انتخاب می‌کنم؟»