مرا فریاد کن

شعر شاملو: من درد مشترکم؛ مرا فریاد کن!:

بررسی‌های عصب‌شناختی نشان می‌دهد قشر کمربندی پیشین مغز هم هنگام درد فیزیکی فعال می‌شود هم هنگام طردشدن اجتماعی؛ یعنی بدن شما «درد مشترک» را واقعاً حس می‌کند. پس وقتی کسی می‌گوید «مرا فریاد کن»، مغز شنونده همان موج درد را شبیه‌سازی می‌کند. آیا سکوت در برابر این فریاد یعنی نادیده گرفتن یک سیگنال عصبی؟

راهکار:

اگر «درد مشترک» را نه یک کمبود، بلکه پلی برای همدلی ببینیم، «مرا فریاد کن» دیگر التماس نیست؛ دعوتی است به هم‌صدا شدن با کسانی که همان درد را خاموش نگه داشته‌اند.