آهنگ خاطرهانگیز دلبروم؛ نوستالژی موسیقی و عشق:
موسیقی خاطرهانگیز قویترین محرک برای شبکهی حالت پیشفرض مغز است؛ همان شبکهای که هنگام مرور خاطرات و تصور آینده فعال میشود. برخلاف بو که فقط حس نوستالژی میسازد، آهنگ آشنا همزمان هیپوکامپ و هستهی اکومبنس را روشن میکند و ترشح دوپامین را تا ۹٪ بالا میبرد. به همین دلیل یک ملودی قدیمی میتواند جزئیات یک لحظه را واضحتر از عکس برگرداند؛ حتی در بیماران آلزایمری که نام عزیزانشان را فراموش کردهاند، واکنش به آهنگ آشنا گاهی حفظ میشود. کدام آهنگ این خاطره را برایت نگه میدارد؟
راهکار:
این حس همان پلیلیست ناخودآگاه توست؛ میتوانی یک فهرست شنیداری با نام «دلبروم» بسازی و آهنگهایی را که چنین حالی میسازند کنار هم بگذاری. هر بار پخش آن، مغز را به همان نقطهی خاطره برمیگرداند و به مرور تبدیل میشود به کپسول زمان شخصی.