موذن دیگه اذان نگو

موذن دیگه اذان نگو؛ دلتنگی برای صدای اذان:

اذان فقط فراخوان نیایش نیست؛ یک «ساعت صوتی» اجتماعی است. مغز صداهای تکرارشونده را پس از مدتی به پس‌زمینه می‌فرستد، اما حذف ناگهانی‌شان را به‌عنوان «تغییر» ثبت می‌کند و جای خالی را با پیش‌بینی پر می‌کند؛ همین است که سکوتِ بعد از اذان گاهی بلندتر از خود اذان شنیده می‌شود.

راهکار:

این جمله را می‌توان این‌طور خواند: قطع اذان، پایان صدا نیست؛ تغییر نقش آن است. موذن وقتی ساکت می‌شود، اذان از بلندگو به حافظهٔ شنونده منتقل می‌شود؛ انگار صدا از خیابان به درون خانه می‌آید.