موذن

به نام عدالت؛ ندای اذان صبح و بیداری:

«الصلاة خیر من النوم» فقط یک عبارت دینی نیست؛ از نگاه تکاملی، بیدار شدن جمعی در سحر، همبستگی گروه را تقویت می‌کند. پژوهش‌های روان‌شناسی نشان داده‌اند صدای دوره‌ای قبل از طلوع، حافظهٔ آینده‌نگر را فعال می‌کند؛ همان ادراکی که برای عدالت‌خواهی لازم است: یادت باشد حقِ دیگری چیست. پس اذان صبح، قراردادِ عصبیِ ضدِ فراموشی جمعی است. آیا جامعه هنوز این «الزامِ بیداری» را نشنیده است؟

راهکار:

عدالت را نباید در شعارهای ظهر جست؛ در صدای قبل از طلوع باید شنید، همان‌جا که شهر هنوز بیدار نیست و وجدان جمعی صدایش را می‌شنود.