مورچهها یا آدمها؟ نگاه تلخ به بیوفایی:
جالبه بدونید که مورچهها جزو نخستین موجوداتی هستند که جسد رو پیدا میکنند، چون فرمون اسیدهای چرب آزادشده از تجزیه رو از چند متری حس میکنن. اما نکتهی اعصابخُردکن: توی کلونی مورچهها، جسدها رو فوراً از مسیر خارج میکنند تا از پخش باکتری جلوگیری بشه – یعنی حتی توی دنیای مورچهها هم نشوندادن شادی به مرده بیمعنیست. این مقایسه بیشتر از اینکه تلخ باشه، نشوندهندهی فرافکنی احساسات انسانی به دنیای حشراته. سوالی که پیش میاد: چرا مرگ رو بهانه میکنیم برای سرزنش زندگان؟
راهکار:
این جمله تلخ، انگار از یک زاویه دیگه هم میشه دید: مورچهها نماد بیرحمی طبیعتاند، آدمها هم نماد بیرحمی جامعه. شاید اگه به جای مقایسه، به این فکر کنیم که هر دو – مرگ و زندگی – به طرز عجیبی خودخواهانهست. پیشنهاد: یه لیست از سه لحظهای بنویس که توی زندگیت واقعاً حس کردی کسی به وجودت اهمیت داده – اونوقت شاید نسبت به ”آدمای این دنیا“ کمی منصفتر بشی.