موندگار نبودن

همه میرن؛ تأملی بر رفتن و ماندگار نبودن آدم‌ها:

سلول‌های بدنِ تو هم موندگار نیستن؛ تقریباً هر ۷ تا ۱۰ سال، اسکلتت کاملاً بازسازی می‌شه و حتی ماهیچه‌ی قلب هم سلول‌هاش رو عوض می‌کنه. پس «هیچ‌کی موندگار نیست» فقط یه حرف احساسی نیست، یه واقعیت زیست‌شناختیه: همه‌چیز در جریانه تا بتونی خودت رو بازسازی کنی. اگه بقا با تغییر همراهه، پس رفتن‌ها شاید فقط یه نوع شروعِ بی‌صدا باشن؟

راهکار:

این جمله را از زاویهی «تغییر» ببین: هیچکس برای همیشه نمیماند، اما تأثیر آدمها در ما ماندگار است. میتوانی ادامهاش را با این پرسش بنویسی: «چه چیزی از آدمها بعد از رفتنشان باقی میماند؟»

هیچکس موندگار نیست 🖤:

جمله درباره نساختن خاطره قشنگ: