مولانا و شجریان

چشمانت چون غزلی از مولانا با صدای شجریان:

تحقیقات نشون داده وقتی غزل مولانا با صدای شجریان ترکیب می‌شه، الگوی امواج مغزی به فرکانس آلفا (آرامش عمیق) نزدیک می‌شه – دقیقاً مثل اثر نگاه عاشقانه. جالبه که هر دو، خالق و اجراکننده، در زمان‌های مختلف از یک منطق موسیقایی ناخودآگاه استفاده کردن. چه ارتباط ناشناخته‌ای بین صوت و احساسات بصری وجود داره؟

راهکار:

برای پررنگ‌تر کردن این حس، می‌توانی یک بیت از همان غزل را دقیقاً بنویسی و بگویی کدام بخش از صدای شجریان یادآور نگاه اوست.