معنی بیت مولانا: خنده، بندهٔ جان و جهان:
مغز هنگام خندهٔ واقعی اندورفین آزاد میکند و ناحیهٔ تعلق اجتماعی را فعال میکند؛ حتی شنیدن صدای خندهٔ دیگران، نورونهای آینهای را روشن میکند و ما را ناخودآگاه هماهنگ میکند. پژوهشها نشان دادهاند خنده درد را تا حدود ۲۰٪ کاهش میدهد و هورمون استرس را کم میکند. جالبتر اینکه خنده از نظر تکاملی بهمراتب قدیمیتر از زبان است و در نخستیسانان دیگر هم بهصورت نمایشِ بازی وجود دارد. آیا خنده نوعی هوش بقای جمعی است؟
راهکار:
اگر این بیت را دعوتی به سبک زندگی ببینیم، خنده نه بیخیالی، که نوعی شجاعت است؛ خنده یعنی پذیرفتن ناکاملی جهان و در همان حال ساختن جهانی تازه در لحظه. میتوان این بیت را با یک تجربهٔ شخصی از روزی که خنده ناگهانی همهچیز را سبک کرد، همراه کرد تا برای مخاطب ملموستر شود.