مولانا عشق

جستجوی یار در شعر مولانا:

در روانشناسی شناختی، «توجه گزینشی» به ما می‌گوید مغز ما تنها چیزهایی را می‌بیند که انتظار دیدنشان را داریم. مولانا قرن‌ها پیش این پدیده را در قالب «یار که می‌گردد پی‌ام» رمزگذاری کرده: وقتی دلت خواهان چیزی باشد، جهان نشانه‌هایش را برایت می‌فرستد. آیا شما هم تجربه کرده‌اید که پس از یک تصمیم مهم، ناگهان همه جا نشانه‌هایی از آن تصمیم را می‌بینید؟

راهکار:

این بیت اشاره به مفهوم «طلب متقابل» در عرفان دارد: عاشق و معشوق همدیگر را می‌جویند. پیشنهاد می‌کنم شعر «بازآ بازآ هر آنچه هستی بازآ» را هم بخوانی تا اوج این اندیشه را ببینی.

مولانا: آنها که عکس نبوسیده اند عاشق نشده اند:

دوش دیوانه شدم؛ گفت‌وگوی مولانا با عشق و ترس از عشق:

در علوم اعصاب، عشق رمانتیک همان مسیر پاداش را فعال می‌کند که کوکائین فعال می‌کند؛ دوپامین بالا می‌رود و آمیگدالا (مرکز پردازش ترس) کم‌کار می‌شود. این یعنی «چیز دیگر» که راوی از آن می‌ترسد نمی‌تواند بیرون از عشق باشد؛ خودِ عشق هم اعتیادآور است هم ترس‌زدا. حتی تکان دادن سر به نشانه «بلی» در پژوهش‌های ارتباط غیرکلامی، هم‌آهنگ‌سازی دو مغز را نشان می‌دهد؛ پیش از آنکه رازی گفته شود، بدن «بله» را می‌داند.

راهکار:

می‌توانی این شعر را گفت‌وگوی ذهن خودت با بخشِ بی‌پروایت بخوانی؛ آن «چیزِ دیگر» که از آن می‌ترسی معمولاً خودِ عشق نیست، بلکه ترس از تغییر هویتی است که عشق می‌طلبد. نکته تأمل‌برانگیز: «سر بجنبان» یعنی پذیرشِ پیش از دانستن جزئیات؛ اگر شعر را ادامه دهی، شاید پاسخ عشق این باشد که راز، همان پذیرش است.