موج عاشق

عشق بی‌ساحل؛ موجی که عاشق می‌شود:

در اقیانوس‌شناسی، موج آب را جابه‌جا نمی‌کند؛ فقط انرژی را منتقل می‌کند و آب در مداری بسته می‌چرخد. پس موجی که عاشق ساحل می‌شود، دارد مسیر طبیعی‌اش را برعکس می‌کند: به‌جای انتقال انرژی، می‌خواهد به چیزی برسد. رسیدنِ موج به ساحل یعنی شکستنِ هویت موج. حتی جزر و مد هم نتیجهٔ عشقِ گرانشیِ ماه است، نه انتخابِ ساحل؛ ساحل جایی نیست که موج به آن برسد، جایی است که موج در آن ناپدید می‌شود. پس عاشقی یعنی پذیرفتنِ ناپدید شدنِ خودت؟

راهکار:

می‌شود این متن را برعکس خواند: موج برای رسیدن به ساحل خلق نشده، بلکه برای رقصیدن با باد ساخته شده است. بی‌ساحلی یعنی آزادی، نه بی‌پناهی. عاشقِ بی‌ساحل، به‌جای آنکه خود را به سنگی بکوبد، می‌تواند تمام اقیانوس را با خود ببرد.