درخشش تا کور شدن؛ اعتماد به نفس یا شاخ؟:
وقتی به نور خیره میشوی، شبکیه میسوزد اما هیچ گیرندهی دردی آنجا نیست؛ به همین دلیل کوری بر اثر نگاه به خورشید بیصدا اتفاق میافتد. درخششِ یک انسان هم همین است: افرادی را که تحمل دیدن نورت را ندارند، کور نمیکند؛ فقط ناتوانی چشمهایشان را لو میدهد. به عبارت دیگر، «کور شدنِ» دیگران آینهی بزرگی تو نیست، سقف تحمل خودشان است. کدامیک برایت مهمتر است: درخشیدن یا دیده شدن؟
راهکار:
درخششی که چشم را کور کند، آتش است؛ درخششی که راه را روشن کند، خورشید. این جملهی تند، بیشتر از اعتمادبهنفس، از نیاز به دیدهشدن میگوید.