بزرگترین موفقیت من: تماشای فراموش شدن:
در روانشناسی، «نظریهی مدیریت وحشت» میگوید انسانها برای فرار از ترس مرگ، به دنبال «نمادهای جاودانگی» مثل شهرت یا یادگاری در خاطره دیگران هستند. موفقیت توصیفشده در این متن، دقیقاً مشاهدهی شکست این آرزوی بنیادی است. آیا این آگاهی تلخ، میتواند نوعی آزادی از نیاز به تایید دیگران باشد؟
راهکار:
این حس، یک پارادوکس روانشناختی عمیق است. شاید قدم بعدی این باشد که این مشاهدهگر بیرونیِ درد را به قلم بسپاری و از زاویه یک رماننویس یا شاعر به آن نگاه کنی؛ گاهی ثبت هنرمندانه یک زخم، قدرتمندترین شکل تسلط بر آن است.