منتظر واقعی

انتظار منفعلانه یا فعالانه؟ تأملی بر شعر و دعای ظهور:

تحقیقات روانشناختی نشان می‌دهد «ناتوانی آموخته‌شده» وقتی رخ می‌دهد که فرد بارها تلاش و نتیجه‌ای نمی‌بیند – درست مثل کسی که فقط می‌نشیند و می‌گوید «خدا کند بیایی». اما جالب اینجاست که در سنت شیعه، انتظار فرج خود عبادت است، نه به‌خاطر بی‌عملی، بلکه به‌خاطر آماده‌سازی قلبی و اجتماعی. سؤال واقعی این است: چطور می‌توان «نشستن» را به «برخاستن برای ساختن» تبدیل کرد؟

راهکار:

شعر به زیبایی ترسیمگر انتظاری منفعلانه است؛ اما در تاریخ ادیان، «منتظر واقعی» کسی است که همزمان با دعا، برای زمینه‌سازی ظهور قدم برمی‌دارد. شاید بهتر باشد این بیت را با «چشم به راهم، ولی دست به کار» تکمیل کنیم.