منتظر ماندن در ساحل

زندانی خاطرات؛ شعر حامی و قفس موج:

دروغ شیرین حافظه: وقتی نوستالژی فعال می‌شود، مغز همان مواد شیمیایی را ترشح می‌کند که در لحظهٔ خوشایند اصلی – اما با یک تفاوت تلخ: دوپامین می‌گوید «بود»، ولی کورتیزول زمزمه می‌کند «دیگر نیست». این تناقض عصبی، همان قفسی است که ساحل برای موج می‌سازد. آیا انتظار واقعاً زندان است، یا پناهگاهی برای زنده نگه‌داشتن یک خیال؟

راهکار:

انتظار در ساحل، شاید زندان نباشد؛ تو داری به موج‌ها یاد می‌دهی که هر شکستن، قصه‌ای از عشق را بازگو کند.