منتظرت هستم: سوختن در سکوت بعد از رفتنت:
پدیدهای به نام «سوختن خاموش» در روانشناسی: وقتی فرد در سکوت رنج میکشد و طرف مقابل بیخبر است، مدارهای مغزی مشابه درد فیزیکی فعال میشوند. جالب اینجاست که انتظار کشیدن برای کسی که رفته، ترشح دوپامین را تغییر میدهد و نوعی اعتیاد به امید ایجاد میکند. مغز انسان نمیتواند بین یک موقعیت ناتمام و یک جایزه احتمالی تفاوت بگذارد، بنابراین منتظر میماند. آیا انتظار شما یک انتخاب آگاهانه است یا اسارت شیمیایی مغز؟
راهکار:
در روانشناسی به این وضعیت «پایان باز» میگویند که ذهن را در چرخهای معیوب نگه میدارد. یک راه خلاقانه: نامهای خطاب به او بنویس و در آن تمام سوختنی که ندیده را توصیف کن، سپس آن را بدون ارسال نگه دار یا بسوزان. این کار به مغز کمک میکند تا روایت را کامل کند و از شر مدار انتظار رها شود.