منتظر حکم اعدام

وقتی اذان صبح بوی عدالت می‌دهد: خاطره‌ی حمیدرضا:

پدیده‌ی «سندرم مرگ در انتظار» در روان‌شناسی جنایی نشان می‌دهد که زندانیان محکوم به اعدام دچار تغییر در ادراک زمان می‌شوند؛ به طوری که لحظات عادی مانند اذان صبح، با ترشح کورتیزول بالا، بار عاطفی شدیدی پیدا می‌کنند و حواس، بوها و صداها را به نشانه‌های مرگ شرطی می‌سازند. آیا این شرطی‌سازی می‌تواند نوعی شکنجه مضاعف تلقی شود؟

راهکار:

گاهی یک صدای آشنا، مثل اذان صبح، از پس‌زمینه‌ی زندگی بیرون می‌زند و تبدیل به ترازوی شخصی عدالت می‌شود. تو ناخواسته آن را با سرنوشت گره زدی، و این همان قدرت ذهن است که واقعیت را بازنویسی می‌کند. شاید این جدیدترین شکل مقاومت باشد: معنا بخشیدن به لحظه‌ای که دیگران بی‌تفاوت از کنارش می‌گذرند.