منطق درونگراها

منطق درونگراها: چرا حرف بزنم که چی بشه؟:

مغز درونگراها در حالت سکوت، جریان خون بیشتری در ناحیه «بروکا» (مرکز برنامه‌ریزی گفتار) و مسیرهای حافظه بلندمدت نشان می‌دهد؛ یعنی دارند گفتار را در ذهن شبیه‌سازی می‌کنند، نه اینکه حرفی نداشته باشند. برونگراها برعکس، برای فکر کردن باید با محیط صحبت کنند. این تفاوت عصب‌شناختی است، نه کم‌رویی. پس سکوت یک درونگرا، یک پاسخ تمام‌عیار است؛ چرا جامعه آن را «بی‌حالی» تفسیر می‌کند؟

راهکار:

پاسخ: در مغز درونگرا، حرف زدن فقط انتقال اطلاعات نیست؛ ذهن همزمان چند سناریو را شبیه‌سازی می‌کند. اگر احتمال «بی‌فایده بودن» بالاتر از سودش باشد، سکوت به‌صرفه‌ترین انتخاب پردازشی است.