کاش دایناسور بودم؛ نه از بزرگی، از منقرض شدن:
انقراض دایناسورهای غیرپرنده حدود ۶۶ میلیون سال پیش با برخورد سیارک چیکشلوب رخ داد، اما پرندگان امروزی بازماندهٔ همان دایناسورها هستند؛ پس انقراض آنها کامل نبود. شاخهای زنده ماند و به بیش از ۱۰ هزار گونه رسید. جالب است که در تاریخ زمین، هر انقراض بزرگ اغلب جای خالی را برای شکلهای تازه باز کرده است.
راهکار:
این آرزو معمولاً وقتی میآید که ذهن خسته، «نبودن» را با «آرامش» اشتباه میگیرد؛ در حالی که آنچه رنج میکشد، فشارِ ادامه دادن با شرایط فعلی است، نه خودِ بودن. دایناسورها هم با همهٔ عظمتشان گرفتار سیارک شدند، اما ردپایشان به پرندگان رسید. شاید نسخهٔ کوچکتر و سبکترِ خودت، نه انقراض، همان تغییرِ لازم باشد. اگر این حس سنگین است، با یک فرد امن حرف بزن.