دیدن منجی در آینه؛ خودشناسی و ناجی درون:
نورون‌های آینه‌ای فقط حرکات دیگران را شبیه‌سازی نمی‌کنند؛ خودآگاهی ما هم تا حدی از بازتاب دیگری ساخته می‌شود. در روانشناسی یونگی، «منجی» که بیرون می‌جوییم، همان کهن‌الگوی خود است که در آینه به شکل سایه یا قهرمان ظاهر می‌شود. اما آینه می‌تواند خودفریبی هم بسازد: ما تصویر دلخواهمان را می‌بینیم. اگر منجی در آینه است، چرا معمولاً منتظریم دیگری نجاتمان دهد؟
راهکار:
این جمله را میتوان یک تمرین دید، نه یک تعریف: آینه فقط بازتاب نیست؛ قابی است که خودت انتخاب میکنی. اگر منجی را در آن میبینی، از او یک نقش روزانه بساز: امروز قرار است ناجی چه چیزی باشی؟ یک ترس کوچک، یک عادت، یا یک رابطه؟