ترس از خوشبختی و عادت به بدبختی؛ به قول هوشنگ ابتهاج:
مغز ما برای بقا در عصر شکارچی-گردآورنده تکامل یافته و دائماً در حال اسکن تهدید است. وقتی همه چیز آرام است، آمیگدال (مرکز ترس) بیکار نمیماند و نبود مشکل را به عنوان یک مشکل تفسیر میکند. این «سوگیری منفیگرایی» (Negativity Bias) توضیح میدهد چرا به بدبیاری عادت میکنیم و از خوشبختی میترسیم. به این پدیده در روانشناسی «چروفوبیا» (Cherophobia) میگویند. آیا واقعاً میتوانیم ذهن را فریب دهیم و بدون لنگیدن راه برویم؟
راهکار:
این عادت به لنگیدن، یک مکانیسم دفاعی روانی است: مغز برای محافظت از خود، خوشبختی را با تهدید اشتباه میگیرد. اما پذیرش عدم قطعیت میتواند این چرخه را بشکند. ذهنآگاهی و ثبت لحظات خوب، به مغز یاد میدهد بدون انتظار فاجعه آرامش را تجربه کند.