مناسب زندگی نیستم، کاش لیوان شیر کاکائو تو یخچال بودم:
مغز انسان طرد اجتماعی را دقیقاً در همان شبکهای پردازش میکند که درد فیزیکی را حس میکند. به همین دلیل، میل به تبدیل شدن به یک شیء بیجان مثل لیوان شیر کاکائو، یک عقبنشینی روانی به «فضای امن اشیاء» است. جالب اینکه شیر کاکائو ترکیبی از تریپتوفان (پیشساز سروتونین) و کربوهیدرات است که مغز را موقتاً آرام میکند. این یعنی حتی شوخی ناخودآگاه شما یک نسخه شیمیایی برای خودتسکینی انتخاب کرده است. اگر میتوانستید یک لحظه کاملاً بیتوقع مثل یک لیوان باشید، چه تصمیمی درباره انسانها میگرفتید؟
راهکار:
شاید شیر کاکائو بودن هم چالشهای خودش را دارد؛ هر لحظه ممکن است سر کشیده شوی! اما حداقل خنک و بیدغدغهای، و تا آخرین قطره شیرین. یک پناهگاه موقتی که فقط کافی است خودت باشی.