دلم میخواهد خدا در آغوشم بگیرد؛ مناجات عاشقانه با خدا:
در روانشناسی دلبستگی، تجربهی آغوش الهی همان مسیر عصبی آغوش واقعی مادر را فعال میکند: ترشح اکسیتوسین و کاهش فعالیت آمیگدال؛ یعنی مغز بین آغوش فیزیکی و آغوش معنوی تفاوت زیادی نمیگذارد. در عرفان اسلامی، حدیث قرب نوافل میگوید خداوند دست و پای بنده میشود؛ یعنی همانطور که بنده به خدا پناه میبرد، خدا نیز به او نزدیکتر از رگ گردن است. این آغوش، از جنس نیاز نیست؛ از جنس تبدیل شدن به یک وجود واحد است.
راهکار:
این تصویر از آغوش خدا، در روانشناسی دلبستگی، بازتاب نیاز به یک پایگاه امن است؛ ذهن برای تنظیم هیجانها یک پناهگاه غیرقابل نفوذ میسازد. در عرفان اسلامی هم «قرب نوافل» دقیقاً همین رابطه را برعکس میکند: بنده آنقدر به خدا نزدیک میشود که خداوند دست و پای او میشود. پس این آغوش، یکطرفه نیست؛ یک تعامل دوسویه است.