من پارسال و امسال

گفت‌وگوی منِ امسال با منِ پارسال؛ چرا حرف هم را باور نمی‌کنیم؟:

روان‌شناسان به این می‌گویند «توهم پایان تاریخ»؛ آدم‌ها اعتراف می‌کنند گذشته‌شان تغییر کرده، اما فکر می‌کنند منِ امروزشان دیگر ثابت می‌ماند. حافظه هم بایگانی نیست؛ هر بار یادآوری، خاطره را بر اساس منِ امروز بازنویسی می‌کند. برای همین دو نسخه از یک آدم می‌توانند همدیگر را دروغ‌گو بدانند.

راهکار:

این شکاف بین نسخه‌های مختلف تو، نه‌تنها عجیب نیست؛ بلکه دقیقاً نشان می‌دهد هویت یک پروژه‌ی ثابت نیست، بلکه روایتی است که مدام بازنویسی می‌شود. جالب اینجاست که هر نسخه از تو فکر می‌کند راست می‌گوید.