از خودگذشتگی در عشق؛ یعنی منِ من فقط برای تو باشد:
تحقیقات fMRI نشان میدهد وقتی عاشق هستیم، ناحیهای از مغز که «خود» را پردازش میکند، هنگام فکر کردن به معشوق هم فعال میشود. یعنی «منِ تو» فقط شعر نیست؛ مغز واقعاً مرز من و تو را جابهجا میکند. آرتور آرون به این «self-expansion» میگوید: در رابطه صمیمی، هویتها همپوشانی عصبی پیدا میکنند. اما نکته عجیبتر اینجاست که همین همپوشانی اگر زیاد شود، تشخیص «خواسته خودت» را سخت میکند. به نظر شما مرز سالم این همآمیزی کجاست؟
راهکار:
این متن را میشود با یک نگاه دیگر هم خواند: «منِ تو» شدن قرار نیست «منِ من» را حذف کند؛ عشق سالم یعنی دو آدم با هویتهای کامل، کنار هم میمانند، نه اینکه یکی در دیگری حل شود. شاید زیباتر از «من فقط برای تو» این باشد: «من با تو، بیشتر من میشوم.»