منِ خوشحال قبلی

سرنوشت منِ خوشحال قبلی؛ جستجوی شادی از دست رفته:

تحقیقات نشان می‌دهد مغز انسان برای بقا برنامه‌ریزی شده، نه برای شادی مطلق. «منِ خوشحال» تو یک برش زمانی از شبکه عصبی تو بود که با شرایط خاصی فعال می‌شد. هر تجربه، سیناپس‌ها را بازنویسی می‌کند؛ پس آن «من» واقعاً مرده، اما سلول‌های جدید می‌توانند شادی تازه‌ای خلق کنند. آیا حاضر به خلق یک «منِ خوشحال» جدید با ابزارهای امروزت هستی؟

راهکار:

این سوال ریشه در «سوگیری خاطره» (Memory Bias) دارد: مغز ما تمایل دارد گذشته را بهتر از آنچه بود به یاد آورد. آن «منِ خوشحال» احتمالاً در لحظاتی شاد بوده، نه همیشه. پیشنهاد میکنم یک دفترچه از لحظات کوچک شادی روزانه ثبت کنید تا تصویر واقعی‌تری از حال خود داشته باشید.