من در داستان تو

من افسانه‌ی قصه‌ی تو بودم؛ تحلیل یک جمله عاشقانه:

در روان‌شناسی شناختی، «اسطوره‌سازی» در روابط یک مکانیسم دفاعی است: وقتی کسی را ایده‌آل می‌کنیم، بخش‌هایی از وجود خودمان را به او فرافکنی می‌کنیم. جالب اینجاست که این فرآیند دوطرفه‌ست – طرف مقابل هم ناخودآگاه نقش افسانه‌ای را می‌پذیرد. نتیجه؟ یک داستان مشترک که هر دو به آن باور دارند، تا روزی که واقعیت از خلال آن سرک بکشد. سوال: آیا این افسانه باعث رشد رابطه شد یا مانع دیدن حقیقت؟

راهکار:

این جمله را می‌توان از نگاه روان‌شناسی روایت بازنویسی کرد: هر انسانی در ذهن دیگری یک «افسانه» می‌سازد، اما آیا خودت هم آن افسانه را باور داری؟ شاید وقتش رسیده که راوی قصه‌ی خودت باشی.