من ایرانم

من ایرانم؛ خسته، ویران، اما پایدار:

ایران تنها تمدن کهنی است که نامش با وجود سقوط سلسله‌ها و هجوم اسکندر، اعراب و مغول، هنوز روی نقشه و در هویت مردمش زنده است؛ در حالی که امپراتوری‌های بزرگ هم‌عصرش فقط به موزه رفتند. این پایداری از جنس سنگ نیست، از جنس بازنویسی مداوم خودش پس از هر فاجعه است. آیا پایداری واقعی یعنی تغییر بدون از بین رفتن؟

راهکار:

پایداری ایران یعنی وقتی «خسته و ویران» را می‌گوید، هنوز «من» را با افتخار اول جمله می‌گذارد؛ همین انتخاب زبانی، امید را در دل ناامیدی جا داده است.