تیکه طنز به رفیقی که با همه میلاسه و میگه تنهایی خاصه:
در روانشناسی اجتماعی به این وضعیت «تنهایی شلوغ» میگویند: فرد با گسترش تعاملهای سطحی، از صمیمیت واقعی فرار میکند، چون صمیمیت نیازمند آسیبپذیری است. مغز بین توجه پراکنده و امنیت هیجانی تفاوت میگذارد؛ بنابراین هرچه دایره پیامها و لاسها بیشتر شود، خلأ پس از قطع توجه عمیقتر حس میشود. این پارادوکس در نظریه دلبستگی اجتنابی هم دیده میشود.
راهکار:
این موقعیت را میشود برعکس دید: آدمی که با همه میپلاسد، در حال فرار از تنهایی است نه لذت بردن از آن. برای روایت بعدی، جای راوی را عوض کنید و از زبان همان «طرف» بنویسید که چرا هر بار بعد از توجه گرفتن، باز هم خالی میشود.