مخاطب شعر بودن

درد بی‌مخاطبی در شعر؛ چرا کسی برای ما شعر نمی‌گوید؟:

در روان‌شناسی، پدیده «محبوبیت شاعرانه» شکلی از تعمیم ناخودآگاه است؛ مغز ما با خواندن شعری که خطاب به «تو»ست، حتی اگر برای ما نباشد، همان مسیرهای عصبیِ دیده‌شدن اجتماعی را فعال می‌کند. به همین دلیل مخاطب نبودن واقعی، دردناک‌تر از تنهایی معمولی است. در ادبیات کلاسیک فارسی نیز «مخاطب غایب» یک قرارداد بلاغی بود: شاعر برای کسی می‌نوشت که اغلب هرگز متن را نمی‌خواند.

راهکار:

جالب اینجاست که در تاریخ ادبیات فارسی، بسیاری از غزل‌های درخشان خطاب به «دیگری» نوشته شده، اما همان «دیگری» هرگز شعر را نشنیده؛ یعنی مخاطب شعر بودن همیشه یک توهم شیرین است.