آیا تنفر واقعاً از عشق قوی‌تر است؟:
در نوروساینس، تنفر و عشق هر دو قشر پیشانی و اینزولا را فعال می‌کنند، اما تفاوت کلیدی در دوپامین است: عشق پاداش بلندمدت می‌دهد، تنفر فقط آدرنالین لحظه‌ای. جالب اینکه مطالعه‌ای در دانشگاه کالج لندن نشان داد تنفر می‌تواند سریع‌تر شعله‌ور شود ولی دوام آن به مراتب کمتر از عشق است. آیا شما تجربه‌ای دارید که این ادعا را نقض کند؟
راهکار:
این جمله یک باور رایج اما ناقص است. تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد تنفر و عشق هر دو نواحی مشابهی از مغز (اینزولا و قشر کمربندی) را فعال می‌کنند، اما تنفر بیشتر به واکنش‌های لحظه‌ای وابسته است درحالی که عشق با دوپامین و اکسی‌توسین پیوندهای بلندمدت ایجاد می‌کند. شاید تنفر در شدت اولیه برنده باشد، اما عشق در پایداری و بازسازی روابط پیروز است.