چرا آدمها حتی در سیری هم خیانت میکنند؟:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که در مغز انسان، مرکز «پاداشیابی» (Nucleus Accumbens) هنگام خیانت حتی در شرایط امن، دوپامین بیشتری ترشح میکند تا هنگام وفاداری. یعنی خیانت برای مغز ما نوعی «اعتیاد به ریسک» است، نه واکنش به کمبود. این برخلاف گرگهاست که فقط برای بقا خیانت میکنند. آیا این یعنی وفاداری واقعی نیاز به بازتعریف دارد؟
راهکار:
این جمله به یک پارادوکس روانشناختی اشاره دارد: انسانها برخلاف حیوانات، حتی در شرایط امن و سیر هم به خیانت روی میآورند. ریشه این رفتار را میتوان در «نظریه چشمانداز» (Prospect Theory) کانمن و تورسکی جست: انسانها ضرر را بیشتر از سود احساس میکنند و برای جبران «ترس از دست دادن» دست به خیانت میزنند، حتی وقتی چیزی کم ندارند.