مقایسه عشق با مواد مخدر

متن عاشقانه: چشات از صد گرم کوکائین باارزش‌تره:

مغز عاشق و مغز تحت کوکائین عملاً یک بزرگراه دوپامینی مشترک را روشن می‌کنند؛ پژوهش‌های تصویربرداری عصبی نشان می‌دهد دیدن تصویر معشوق همان نواحی‌ای را فعال می‌کند که مصرف محرک فعال می‌کند. اما تفاوت کلیدی در «تحمل» است: کوکائین دوزِ بیشتر می‌طلبد، عشقِ عمیق بدون افزایش محرک همان مدار را داغ نگه می‌دارد. پس این مقایسه فقط شاعرانه نیست؛ از نظر نوروشیمیایی واقعی است.

راهکار:

این جمله عشق را به «ماده‌ای ممنوعه و پرمخاطره» شبیه می‌کند؛ از نگاه روان‌شناختی، این تصویرسازی شدت هیجان را بالا می‌برد، ولی عشق را از جنس اعتیاد و خطر می‌سازد، نه امنیت. جذابیتش دقیقاً در همین تعلیق بین لذت و ممنوعیت است.